Σαν το φυσικό στήθος ...δεν έχει

Σαν το φυσικό στήθος ...δεν έχει

Του Μάνου Χατζάκη

Είναι θέμα συζήτησης μεταξύ κάθε ανδροπαραρέας, όταν η “ατζέντα” των -προς ανάλυση- θεμάτων, παίρνει σοβαρή διάσταση.

Γυναικείο στήθος και, αυτομάτως, η σκέψη πάει σε μεγάλα μεγέθη, ευχάριστα στην αφή και την όψη. Ή σε μεσαίου μεγέθους, αλλά καλοσχηματισμένα ή ακόμα και σε μικρά, που έχουν -επίσης- επιτυχία στο ανδρικό κοινό.

Το κοινό συμπέρασμα, με τις απαραίτητες εξαιρέσεις πάντα, είναι πως το μέγεθος δεν μετρά, ούτε σε αυτή την περίπτωση. Δηλαδή μετρά, αλλά δεν βρίσκεται στην κορυφή των προτιμήσεων. Εκείνο που μετρά είναι η φυσικότητα.

Σιλικόνες, τομές, ασυμμετρίες και πάει λέγοντας, ούτε εξιτάρει, ούτε προκαλεί τις αισθήσεις του άνδρα. Δεν τον ερεθίζει, ρε παιδί μου. Εκτός και αν είναι παραγωγός αισθησιακών ταινιών στην Αμερική, όπου εκεί είναι “must”, εφόσον θες να κάνεις καριέρα και σε δεύτερο επεισόδιο.

Δεν λέω, υπάρχουν κι εκείνοι που -οπτικά- έχουν ικανοποιήση, όταν βλέπουν μία γυναίκα και καταλαβαίνουν ότι έχει κάνει 4-5 πλαστικές, για να δώσει έμφαση στο συγκεκριμένο σημείο του σώματος. Θα πουν το ίδιο, όμως, όταν το αγγίξουν;

Η επιστήμη έχει κάνει άλματα μεγαλύτερα και από τις επιτυχίες της (κουκλάρας) Νίκης Ξάνθου στο μήκος. Σε τέτοιο βαθμό που ξεγελά το μάτι και -πού και πού- και το... χέρι. Οπου υπάρχει παρέμβαση, ο ρομαντισμός και η αγνότητα πάνε περίπατο και ξεχνούν να γυρίσουν.

Ετσι, συμβαίνει και με το πλαστικό στήθος. Πιστέψτε με, κορίτσια...

« Επιστροφή

Άλλα άρθρα...