Καταρρίφθηκε ο μύθος ότι το τρέξιμο φθείρει τα γόνατα!

Καταρρίφθηκε ο μύθος ότι το τρέξιμο φθείρει τα γόνατα!

Ένας από τους μύθους του αθλητισμού κατέρριψαν αμερικανοί επιστήμονες! Το τζόκινγκ, δεν καταστρέφει τα γόνατα, όπως πίστευαν πολλοί, τουλάχιστον όσοι δεν έτρεχαν ή δεν υπήρξαν ποτέ δρομείς στίβου! Παρόμοιο παράδειγμα είναι αυτό της κωπηλασίας που κυκλοφορεί αντίστοιχος μύθος μεταξύ των μη κωπηλατών, ότι δηλαδή το άθλημα καταστρέφει τη μέση! Έτσι λοιπόν και μεταξύ των μη δρομέων ο μύθος ότι το τρέξιμο καταστρέφει τα γόνατα, επικρατούσε για χρόνια, μέχρι που  ήρθε αυτή η μελέτη των αμερικανών επιστημόνων που δημοσιεύτηκε σε ρεπορτάζ των Νιού Γιορκ Ταίμς.

Ο μύθος αυτός ότι, δηλαδή το τρέξιμο καταστρέφει τα γόνατα, βασιζόταν ουσιαστικά στη κοινή λογική που έλεγε ότι όταν επιβαρύνεται επίμονα μία άρθρωση, τελικά θα φθαρεί ο προστατευτικός χόνδρος που περιβάλλει τα οστά της και έτσι θα εκδηλωθεί αρθρίτιδα.

Η μελέτη που έγινε σε δείγμα 75.000 δρομέων καταλήγει στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις πως το τρέξιμο αυξάνει τον κίνδυνο οστεοαρθρίτιδας – ούτε καν αν συμμετέχει κάποιος στον Μαραθώνιο» και ότι, αντιθέτως, «οι δρομείς διέτρεχαν μειωμένο κίνδυνο να εκδηλώσουν αρθρίτιδα».

Αυτό όμως δεν απαντά στο ερώτημα, πως είναι δυνατόν να υπάρχει μειωμένος κίνδυνος αρθρίτιδας στους δρομείς, αφού το τρέξιμο από τη φύση του συνδυάζει υψηλή πρόσκρουση στο έδαφος. Το ερώτημα αυτό αποφάσισαν να λύσουν καναδοί επιστήμονες από το πανεπιστήμιο του Οντάριο και διερεύνησαν  τι συμβαίνει από βιο-μηχανικής άποψης όταν τρέχουμε και πώς συγκρίνεται αυτό με ό,τι μας συμβαίνει όταν περπατάμε.

Μέχρι τώρα το περπάτημα, είτε γρήγορο, είτε αργό θεωρούνταν δραστηριότητα χαμηλής πρόσκρουσης, αλλά κανένας δεν είχε μετρήσει τα φορτία που ασκούνται στα γόνατα όταν περπατάμε ή τρέχουμε.

Η απάντηση βρέθηκε στον διασκελισμό!

Στη μελέτη συμμετείχαν 14 υγιείς ερασιτέχνες δρομείς (οι μισοί ήταν γυναίκες) δίχως προβλήματα στα γόνατα. Οι εθελοντές έβγαλαν τα παπούτσια τους και περπάτησαν με χαλαρό ρυθμό πέντε φορές σε έναν κυλιόμενο διάδρομο μήκους 15 μέτρων. Εν συνεχεία, έτρεξαν πέντε φορές στον ίδιο διάδρομο με τον ρυθμό που είχαν συνηθίσει από τις προπονήσεις τους.

Ο διάδρομος ήταν εξοπλισμένος με ειδικούς αισθητήρες ώστε να καταγράφει τις κινήσεις των ποδιών τους και να υπολογίζει τις πιέσεις που ασκούνταν στα πόδιά τους κάθε φορά που άγγιζαν τα πέλματά τους στο έδαφος.

Το αποτέλεσμα των μετρήσεων αποτέλεσε έκπληξη για τους επιστήμονες. Όταν λοιπόν οι  εθελοντές δρομείς έτρεχαν, χτυπούσαν το έδαφος με δύναμη ίση με το οκταπλάσιο του σωματικού βάρους τους, ενώ όταν περπατούσαν η δύναμη της πρόσκρουσης ήταν τριπλάσια από το σωματικό βάρος τους. Επειδή όμως έκαναν μεγαλύτερο διασκελισμό όταν έτρεχαν, τα πόδια τους χτυπούσαν λιγότερες φορές στον κυλιόμενο διάδρομο διότι χρειάζονταν λιγότερα βήματα για να καλύψουν τρέχοντας την απόσταση των 15 μέτρων. Η επαφή των πελμάτων τους με το έδαφος ήταν πολύ πιο σύντομη απ’ ό,τι όταν περπατούσαν, εξαιτίας της ταχύτητας της μετακίνησής τους. Το τελικό αποτέλεσμα μετά την ολοκλήρωση των πέντε διαδρομών από κάθε τρόπο μετακίνησης ήταν να ασκούνται σχεδόν οι ίδιες πιέσεις στα γόνατά τους, είτε περπατούσαν, είτε έτρεχαν.

Το εύρημα αυτό παρέχει μία «πειστική εξήγηση για την προστασία των δρομέων από την αρθρίτιδα στα γόνατα, διότι υποδηλώνει ότι για τα γόνατα δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο περπάτημα και στο τρέξιμο», σχολιάζει ο επικεφαλής ερευνητής δρ Ρος Μίλερ, ο οποίος είναι επίκουρος καθηγητής Κινησιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ. Δηλαδή όποιος αγαπάει το τζόγκινγκ και ανησυχεί για τα γόνατά του, «μάλλον πρέπει να πάψει να ανησυχεί», διότι ως φαίνεται «αποτελεί μύθο ότι το τζόγκινγκ τα καταστρέφει», προσθέτει.

« Επιστροφή

Άλλα άρθρα...

Πρώτο θέμα

Μάθε τι κάνει στη όρεξη σου η προπόνηση μεγάλης έντασης
Τα οφέλη της υψηλής έντασης στην προπόνηση είναι λίγο πολύ γνωστά, όμως υπάρχει ένα ακόμα όφελος που έχει να κάνει με το πόσο τρως, δηλαδή με την όρεξη σου.