Τα ζώα τελικά καταλαβαίνουν..

Τα ζώα τελικά καταλαβαίνουν..

Του Νίκου Φετοκάκη

Έρχονται κάποια βράδια που δεν ξέρω που να μιλήσω , δεν ξέρω που θα πω αυτά που με απασχολούν αυτά που με πονάνε…

Κάθομαι στο κρεβάτι , βάζω ένα ποτό πολλές φορές δακρύζω δεν ξέρω με ποιόν να τα βάλω .έχω κλειστή την πόρτα αλλά έχει χαλάσει το κούφωμα και δεν μπλοκάρει. Τα φώτα στο δωμάτιο είναι σβηστά , ο γιός μου έχει επιτέλους αποκοιμηθεί και κάποια στιγμή ακούω κάτι νυχάκια στην πόρτα… Έρχεται , πηδά πάνω στο κρεβάτι όχι με την γνωστή του διάθεση για παιχνίδι!

Το πρώτο πράγμα που κάνε είναι με φιλάκια να σκουπίσει δάκρια… Όλα... Μετά με τα μπροστινά του ποδαράκια να κάνει χάδια λες και είναι άνθρωπος ..

Έπειτα κάθεται δίπλα μου χωρίς να σαλεύει λες και θέλει να μου προσφέρει ηρεμία ...γαλήνη!!!

Κλείνω τα μάτια μου και σκέφτομαι .. Πως διάολο αυτά τα πλασματάκια  πιάνουν συναισθήματα και νοήματα που σε ανθρώπους και να τους τα
εξηγήσεις ..δεν… τα καταλαβαίνουν ή κάνουν ότι δεν…

Με την σκέψη αυτή με πιάνει ένας πόνος στο στομάχι.

Η γάτα μου έχει ήδη μπει στο δωμάτιο ( μην χάσει...) ! Ανεβαίνει και εκείνη στο κρεβάτι. Αυτή τη φορά όχι για να «μαλώσει» με τον σκύλο όπως κάθε μέρα . 

Κάθισε κατευθείαν εκεί που πονούσα! Λένε πως οι γάτες έχουν την δύναμη να παίρνουν τον πόνο από πάνω σου. Λίγη ώρα μετά
αποκοιμήθηκα .

Το πρωί ξύπνησα από το νιαούρισμα της γάτας που πεινούσε και τα νυχάκια του σκυλιού όχι πλέον στην πόρτα του δωματίου αλλά στην
ντουλάπα που είναι το λουρί του.

Επιστροφή στην καθημερινότητα.

Με την βεβαιότητα όμως πως είναι οι καλύτεροι μου φίλοι και αυτοί που με κατανοούν όσο κανείς…

« Επιστροφή

Άλλα άρθρα...