Οψιμοι προδότες της «στρογγυλής» θεάς

Οψιμοι προδότες της «στρογγυλής» θεάς

Του Μάνου Χατζάκη

Δεν νομίζω να έχουν περάσει χρόνια, από τότε που βλέπαμε τα πρώτα φθινοπωρινά σύννεφα στον ουρανό και λέγαμε... “φίλε, ώρα για μπάλα”. Μεταξύ φίλων, αραδιάζαμε κάμποσα ονόματα ποδοσφαιριστών-σταρ, οι οποίοι ήταν έτοιμοι να παίξουν μόνο για... πάρτη μας.

Σεπτέμβριος, ο μήνας της ευρωπαϊκής πανδαισίας, μιας και στις οθόνες ξεκινούσε το Champions League. Η περιβόητη γιορτή με τα αστέρια.

Είχε γίνει εμμονή, κάποιου είδους εξάρτηση. Τελείωνες τη δουλειά, άφηνες το ραντεβού, “γείωνες” τον φίλο που έχεις να δεις από τη βδομάδα απόλυσης στον στρατό και κλεινόσουν σπίτι, για να δεις κάτι αληθινό. Παράλληλα, είχες κάνει και την παραγγελία της πίτσας 2+1 δώρο, για να έχεις να τρως και την επόμενη.

Ωραίο σκηνικό σχέσης, η οποία σε κράτησε “φτιαγμένο” για καιρό και δεν σε πρόδωσε ποτέ.

Δεν ξέρω αν εκφράζω την πλειοψηφία ή τη μειοψηφία των ανδρών, αλλά κάτι μέσα μου δείχνει να έχει “σπάσει”. Δεν έχω την ίδια τρέλα να αφήσω ό,τι κάνω, για να “βουλιάξω” στον καναπέ και να παρακολουθήσω 22 τύπους να τρέχουν.

Τα 90 λεπτά έγιναν 45', αυτά μετατράπηαν σε “high-lights” και, ενίοτε, ένα “σκρολάρισμα” στα τελικά αποτελέσματα της αγωνιστικής, χωρίς καν τη συνοδεία εικόνας.

Δεν είναι ότι είμαι αδιάφορος. Το αντίθετο. Και το θέλω και μου αρέσει. Μόνο που η στρογγυλή θεά δεν έχει την ίδια επίδραση, όπως λίγο παλιότερα.

Μην ψάχνετε κοινωνιολογική ανάλυση για τη σχέση “αίτιο-αποτέλεσμα”.

Αν νιώθετε, όπως ο υπογράφων, αφήστε τη σχέση αυτή να κάνει τον κύκλο της και το ξανασυζητάμε...

« Επιστροφή

Άλλα άρθρα...