Το φταίξιμο και η αυτογνωσία του πραγματικού άντρα!

Το φταίξιμο και η αυτογνωσία του πραγματικού άντρα!

Γράφει ο Κλέαρχος Α. Σταματουλάκης,
Πτυχιούχος Ψυχολογίας, MSc(Cand) Counselling Psychology, The University of Sheffield, Life Coach, A.C.A.

Μια αγγλίδα μαμά στην Ελλάδα αφηγείται:

«Ήμουν με τον γιο μου στην παιδική χαρά, right? Και εκεί που έπαιζε, βλέπουμε ένα παιδάκι να πέφτει από την κούνια, να χτυπάει και να κλαίει. Ηis mother τρέχει στο παιδί και του λέει, μην κλαις! Ντα κακία κούνια! Good lord, what a shock! »

Τι την σόκαρε, λοιπόν, την αγγλίδα; Το εξής που θυμάμαι και τη δικιά μου γιαγιά να κάνει. Ας δούμε ξανά την σκηνή: παιδάκι κάνει κούνια, παιδάκι πάει γρήγορα, παιδάκι πέφτει από την κούνια. Ποίος φταίει;

ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΑ: 5 τύποι παπουτσιών που μαρτυρούν τον χαρακτήρα σου

Εδώ υπάρχουν δύο λογικές εξηγήσεις. Η μία προέρχεται από την λογική του Έλληνα και της Ελληνίδας, ή γενικότερα, ίσως, του ανατολίτη ή βαλκάνιου. Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος γιατί η κουλτούρα αλλάζει κάπως. Αλλά εμάς για Ελλάδα μας ενδιαφέρει προς το παρόν. Την άλλη λογική ας την ονομάσουμε δυτική.

Στην πρώτη λογική φταίει η κούνια που έπεσε το παιδάκι. Ναι, η κούνια. Το άψυχο αντικείμενο. Γιατί, θεός φυλάξει, δε μπορούμε να πούμε στο παιδάκι ότι φταίει αυτό! Να το τραυματίσουμε για την υπόλοιπη ζωή του, μαθαίνοντας το ότι αυτό και μόνο αυτό είναι υπεύθυνο για τις πράξεις του; Δε γίνονται αυτά, παιδιά! Έτσι το παιδάκι μαθαίνει ότι φταίει η κούνια που έπεσε αυτό, φταίει η δασκάλα που το έβαλε κακό βαθμό, φταίει η γκόμενα που το παράτησε, φταίει η κοινωνία που έπεσε στα ναρκωτικά και πάει λέγοντας. Το παιδάκι μεγαλώνει και δεν μαθαίνει ποτέ να κοιτάζει και να ακούει τον εαυτό του. Έτσι δεν σκέφτεται ποτέ τις πράξεις του και τις επιπτώσεις αυτών. Και έτσι πάντα φταίνε οι άλλοι που το ζηλεύουν, που το μισούν, που τα θελαν και τα ‘παθαν. Σας θυμίζει κάτι;

Σύμφωνα με την άλλη λογική, το παιδάκι μαθαίνει ότι έπεσε γιατί το ίδιο επέλεξε να πάει πολύ γρήγορα με την κούνια και κατέληξε με τον τρόπο που προέβλεψε η μαμά του. Η συνέχεια δεν είναι η μάνα να το σαπίσει στο ξύλο, όπως γίνεται πάλι πολύ συχνά και στη χώρα μας, «αν πέσεις και χτυπήσεις, θα σε δείρω κι από πάνω». Μια φυσιολογική, και όχι μια στα όρια της ψυχοπαθολογίας, θα εξηγήσει στο παιδάκι τι έκανε λάθος και έπεσε, θα το παρηγορήσεις και θα το προτρέψει να συνεχίσει το παιχνίδι του πιο προσεκτικά αυτή τη φορά. Έτσι το παιδάκι μαθαίνει ότι ορίζει εκείνο τα λάθη, τα πεσίματα, αλλά και τα κατορθώματα της ζωής του. Μαθαίνοντας ότι μια συμπεριφορά ή ένας δικός του χειρισμός οδήγησε σε αρνητικό αποτέλεσμα, μπορεί να αποφύγει την επανάληψη του και έτσι να καταφέρει να κάνει κούνια χωρίς να πέσει. Αντίθετα, αν το παιδάκι συνεχίσει να θεωρεί ότι η δική του συμπεριφορά ήταν σωστή και ότι ήταν σφάλμα της κούνιας, θα συνεχίσει με την ίδια μη λειτουργική συμπεριφορά.

Αυτό φυσικά, γενικεύεται και στην καθημερινή μας ζωή. Για ότι συμβαίνει στη ζωή μας (φυσικά εκτός από φυσικές καταστροφές, αρρώστιες και θάνατο)οι ΜΟΝΟΙ υπαίτιοι είμαστε ΕΜΕΙΣ. Δεν κατηγορούμε, αλλά και δεν ευγνωμονούμε, κανέναν γιατί στο φινάλε, εμείς επιλέξαμε να αξιοποιήσουμε αυτό που μας δόθηκε και να… «παίξουμε» αναλόγως. Είναι επώδυνο να συνειδητοποιούμε ότι εμείς φταίμε για τα άσχημα που μας συμβαίνουν, αλλά μόλις το καταλάβουμε και αρχίσουμε να το βελτιώνουμε και να αλλάζουμε είναι τόσο ικανοποιητικό!

 

« Επιστροφή

Άλλα άρθρα...