Και όμως το προξενιό ζει και στις μέρες μας!

Και όμως το προξενιό ζει και στις μέρες μας!

Του Μάνου Χατζάκη

Τα σενάριο που ακολουθεί έχει σχέση με πρόσωπα και καταστάσεις και δεν αποτελεί αποκύημα φαντασίας.

Πάνε 4-5 χρόνια που άνθρωπος του συγγενικού μου περιβάλλοντος, μου πρότεινε γνωριμία με κοπέλα, αγνώστων λοιπών στοιχείων. Ούτε καν φωτογραφικό ντοκουμέντο δεν μου προσκόμισε. Αντε, να δούμε... λέω.

Απαραίτητη υποσημείωση: Ποτέ δεν το ζήτησα, ποτέ δεν ανέφερα κάτι για την προσωπική μου ζωή. Ανευ λόγου και αιτίας, κάτι θα μου βρήκε και ήθελε να με πασάρει. Θα ήμουν καλό παιδί σαν τον Αρναούτογλου και τον Πλούταρχο, αλλά με πιο ξεφούσκωτους τραπεζικούς λογαριασμούς.

Αρχισε, λοιπόν, το... κυρίως θέμα, χωρίς καν πρόλογο. Δουλεύει εκεί, τη λένε... Μαρία (πώς αλλιώς θα την έλεγαν δηλαδή;), εμφανίσιμη (αμ, τι;) και θέλει να κάνετε παρέα. Λογικά, η δική της θα είχε μεταναστεύσει στον Καναδά και έψαχνε τρόπους να τετραγωνίσει τον κύκλο των γνωριμιών της.

Στο μυαλό μου την είχα πλάσει ήδη. Ξενέρωτη, άβγαλτη, φορώντας ζώνη αγνότητας που ταιριάζει με όλα τα ρούχα της και αντικοινωνική. Τέλος πάντων δεν έμαθα κάτι περισσότερο και δεν μπήκα στη διαδικασία της γνωριμίας. Αναρωτιόμουν φωναχτά: “Με την πείνα που βλέπεις ανά πάσα στιγμή και σε κάθε βήμα, είναι δυνατόν όμορφη και έξυπνη κοπέλα να δυσκολεύεται να βρει... φίλο για παρέα”;

Απάντηση δεν πήρα.

Ελα που, όμως, είδα το σενάριο να εκυτλίσσεται και σε γνωστούς και φίλους. Πρόσφατα χωρισμένοι, σε ηλικία... γάμου (κοντά στα 30), για τα ελληνικά δεδομένα, και η περιγραφή της “ενδιαφερόμενης” ήταν πανομοιότυπη.

Αποδείχθηκαν πιο ρισκαδόροι και ικανοποίησαν την περιέργειά τους, οπότε πήγαν και για καφέ. Μία φορά και τέλος. Δεύτερη δεν προέκυψε, γιατί δεν βρέθηκε προφανής λόγος. Ούτε η εκατέρωθεν απελπισία, ούτε η αναπαραγωγή του είδους αποδείχθηκαν αρκετά πειστικοί παράγοντες για δεύτερο ραντεβού.

Τελικά, ζουν ανάμεσά μας εκείνοι που πιστεύουν στη διαδικασία και τους αρέσει.

Την επόμενη φορά, θα ρισκάρω...

« Επιστροφή

Άλλα άρθρα...