Να γιατί δεν πρέπει να «μασάς» με την Παρασκευή και 13!

Να γιατί δεν πρέπει να «μασάς» με την Παρασκευή και 13!

Είσαι προληπτικός και αν δεν είσαι λίγο σου φαίνεται «κάπως» ότι ξημέρωσε Παρασκευή και 13; Μην ανησυχείς, δεν πρέπει να «μασάς» με αυτή τη μέρα γιατί δεν είναι γρουσούζικη και δες το γιατί.

Πρώτον και βασικό είναι ότι δεν υπάρχουν γρουσούζικες μέρες και γρουσούζικοι συνδυασμοί και αν τα πιστεύεις μεγιά σου και χαρά σου.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΑ: Λύσε εύκολα τον γρίφο του ντυσίματος της βραδινής εξόδου!

Δεύτερον και βασικότερο, εμείς οι Έλληνες ακόμα και στην γρουσούζικη μέρα διαφέρουμε από τον υπόλοιπο κόσμο. Εμείς έχουμε την Τρίτη και 13 που έχει να κάνει κυρίως με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Ήταν Τρίτη 29 Μαΐου 1453 όταν έπεσε η Πόλη και... το άθροισμα της χρονολογίας της Άλωσης βγαίνει 13 (1+4+5+3=13).

Επομένως για μας τους Έλληνες η Παρασκευή και 13 δεν είναι γρουσούζικη μέρα και άσε τους προληπτικούς όλου του κόσμου να σκιάζονται.

Με θέμα την Παρασκευή και 13 έχουν γυριστεί από το Χόλιγουντ και όχι μόνο πάμπολες ταινίες κυρίως φυσικά θρίλερ και είναι κάτι που έχει επηρεάσει πολλούς προληπτικούς στη χώρα μας, που τελικά έχουν δύο γρουσούζικες μέρες, την Τρίτη και 13 και την Παρασκευή και 13!

Αλλά ας δούμε πως καθιερώθηκε η «γρουσούζικη» Παρασκευή και 13.

Πριν τον 19ο αιώνα, ο αριθμός 13 θεωρούνταν γενικά ως φέρων κακή τύχη. Την ίδια εικόνα είχε και η Παρασκευή αν και δεν υπήρχε κάποια σχέση μεταξύ των δύο. Η πρώτη αναφορά σε μία "Παρασκευή και 13" έγινε μάλλον στις αρχές του 19ου αιώνα.

Πέρα από τις γραπτές αναφορές, πάντως, πολλές δημοφιλείς ιστορίες υπάρχουν σχετικά με την προέλευση της δεισιδαιμονίας:

Ο Μυστικός Δείπνος, με ιστορίες ότι ο Ιούδας ο Ισκαριώτης ήταν ο 13ος καλεσμένος, ενώ η Σταύρωση του Ιησού συνέβη κατά ημέρα Παρασκευή.

Ότι η Εύα προσέφερε το μήλο στον Αδάμ κατά ημέρα Παρασκευή (η πεποίθηση ότι ήταν ένα μήλο πιθανότατα προέρχεται από την ομοιότητα της Λατινικής λέξεις malus = "κακό" και Malum = "μήλο").

Θεωρείται λοιπόν πως είναι δυσάρεστη ημέρα για πολλές εργασίες και δραστηριότητες, όπως είναι η γέννηση, ο γάμος, η έναρξη μιας νέας δουλειάς, το ξεκίνημα του πλοίου για ένα νέο ταξίδι, για τις μετακομίσεις, για να κόψει κάποιος τα νύχια του κ.α.

Στην Αμερική και την Αγγλία, επέλεγαν την ημέρα αυτή προκειμένου να απαγχονίσουν τους θανατοποινίτες –με αποτέλεσμα να αποκαλείται συχνά η Παρασκευή και ως Ημέρα του Κρεμασμένου.

Οι Ούγγροι πιστεύουν πως όταν κάποιος γεννηθεί Παρασκευή, μπορεί το κακό να φύγει από πάνω του αν και εφόσον ρίξει λίγο από το αίμα του σε ένα κομμάτι ύφασμα από τα ρούχα του και έπειτα το κάψει, καίγοντας μαζί οποιαδήποτε κατάρα μεταφέρει η μέρα αυτή.

Μονάχα σε δυο περιπτώσεις η ημέρα αυτή μπορεί να είναι ευεργετική, καθώς όλα τα δυσάρεστα παύουν την Παρασκευή πριν το Πάσχα, αλλά και όταν κάποιος δει ένα όνειρο το βράδυ της ίδιας μέρας.

Αν την επομένη διηγηθεί το όνειρο αυτό, είναι σχεδόν βέβαιο πως ότι είδε θα γίνει πράξη προσφέροντας έτσι χαρά... αν φυσικά το όνειρο ήταν θετικό!
Αντίστοιχα με την Παρασκευή, ο αριθμός 13 έχει και αυτός τους δικούς του παράδοξους συμβολισμούς που κάνει αρκετούς να το φοβούνται.

Αν ο αριθμός 12 συμβολίζει την πληρότητα, την κοσμική τάξη και αρμονία τότε ο 13 αριθμεί το διαμελισμό αυτού του τέλειου κύκλου, την εξαναγκαστική συνέχεια της τάξης που οδηγεί στην ασυμμετρία και το χάος.

Δεν είναι παράλογο λοιπόν, που στον Μυστικό Δείπνο του Χριστού, οι παρευρισκόμενοι δεν ήταν ίσοι με τον αριθμό της ισορροπίας, αλλά ήταν δεκατρείς, αριθμός που αντιστοιχεί στον προδότη Ιούδα Ισκαριώτη!

Έκτοτε, ο αριθμός αυτός συνδέθηκε με ό,τι πιο μισητό και γι' αυτό κανένας άρχοντας των περασμένων εποχών, δεν θα φιλοξενήσει στο τραπέζι του 12 επισκέπτες παρά πάντα λιγότερους ή περισσότερους, προς αποφυγήν της επανάληψης εκείνου του μιαρού βιβλικού συμβάντος!

Υπήρχε άλλωστε και ο φόβος, πως όποιος σηκωθεί πρώτος από αυτό το τραπέζι, κάποια στιγμή, μέσα στον επόμενο χρόνο θα συναντήσει το θάνατο...
Εξαιτίας λοιπόν αυτής της αρνητικής –για τους Χριστιανούς πάντα– σημασίας του αριθμού, θεωρήθηκε πως ήταν ο ιδανικός για τη μαύρη μαγεία και τις τελετές αυτών που έστρεψαν το βλέμμα τους αντίθετα από τη βουλή του Κυρίου.

Η απέχθεια απέναντι στον εν λόγω αριθμό, είναι μάλιστα τόσο μεγάλη, ώστε δημόσια έγραφα, συνοικίες αλλά και ολόκληρες πολιτείες αποφεύγουν την αναφορά του. Χαρακτηριστικό είναι πως σε ολόκληρο το Παρίσι, υπάρχουν ελάχιστες διευθύνσεις όπου ο ακατονόμαστος αριθμός έχει τοποθετηθεί!

« Επιστροφή

Άλλα άρθρα...